Γιατί επιλέγω να δημιουργώ γέφυρες… και όχι να υψώνω τείχη.

Όταν ξεκίνησα την πορεία μου στη νομική επιστήμη, είχα στο μυαλό μου την εικόνα που οι περισσότεροι έχουμε: δικαστήρια, έντονες αντιπαραθέσεις και έναν «νικητή» που φεύγει με μια απόφαση στο χέρι μετά από χρόνια.

Στην πράξη, όμως, δεν άργησα να συνειδητοποιήσω κάτι εξαιρετικά σημαντικό: Μια δικαστική απόφαση λύνει τη νομική διαφορά, αλλά σπάνια αγγίζει (έστω)… πόσο μάλλον λύνει, το πρόβλημα των ανθρώπων.

Τις περισσότερες φορές, οι άνθρωποι που απευθύνονται σε μένα δεν θέλουν «πόλεμο» και αυτό είναι σαφές από την αρχή. Θέλουν να ακουστούν, θέλουν να ξεπεράσουν το εμπόδιο και, κυρίως, θέλουν να επιστρέψουν το συντομότερο, αν είναι δυνατό την επόμενη κιόλας μέρα, στη ζωή ή την επιχειρηματική τους δραστηριότητα με ψυχική ηρεμία και απόθεμα ενέργειας.

Αυτός είναι ο λόγος που επιλέγω την εξωδικαστική επίλυση και τη διαμεσολάβηση.

Όταν κάποιος έρχεται σε μένα εκθέτοντάς μου το πρόβλημα που αντιμετωπίζει, το πρώτο που κάνω είναι να ακούσω την ιστορία του.

Η δουλειά μου δεν είναι να του εξηγήσω απλώς «τι λέει ο νόμος», αλλά να γίνω η φωνή της λογικής και της ψυχραιμίας την ώρα εκείνη που όλα

μοιάζουν μπερδεμένα, να βλέπω τη μεγάλη εικόνα εκεί που βλέπει μόνο αδιέξοδο, να αναλαμβάνω το βάρος μιας διαπραγμάτευσης ώστε να αποφύγει

αντιπαραθέσεις που φθείρουν και, σε κάθε περίπτωση, να σέβομαι τον χρόνο του.

Για όλους αυτούς τους λόγους και για πολλούς ακόμα, εστιάζω στην εξωδικαστική επίλυση... όχι γιατί είναι ο εύκολος δρόμος, αλλά γιατί είναι ο πιο

σύντομος δρόμος και προσφέρει τις περισσότερο ευέλικτες επιλογές για να επαναπροσδιορίσουμε, ρυθμίσουμε, επιλύσουμε και τελικά τιμήσουμε κάθε συμφωνία.

Η δικαιοσύνη δεν αποτελεί συνώνυμο της μάχης, όχι εξ ορισμού τουλάχιστον. Η δικαιοσύνη μιλάει μέσα μας, καλλιεργείται στη σκέψη μας, εκδηλώνεται στις πράξεις μας και ενυπάρχει σε κάθε συμφωνία που εκουσίως τηρείται από τα μέρη,

επιτρέποντάς τους να προχωρούν και να αναπτύσσονται.